Βλέπουμε εξαθλιωμένους ανθρώπους στον δρόμο κι αν δεν τους αγνοήσουμε τελείως θα τους κοιτάξουμε με αποστροφή. Το χειρότερο απ' όλα; Το έχουμε συνηθίσει. Δεν μας συγκινεί καθόλου. Μπορεί να τους βγάλουμε και απατεώνες.
The boy stares through the glass He's saying dollar dollar Three lines of traffic past We're trapped inside our car
His voice says dollar dollar I turn to you to ask For something we could offer Three lines of traffic past We pull away so fast All my words get swallowed In the rear view glass A face pock-marked and hollow He's saying dollar dollar
I can't look through or past A face saying dollar dollar A face pock-marked and hollow Staring from the glass
Recitar! Mentre preso dal delirio, non so più quel che dico, e quel che faccio! Eppur è d'uopo, sforzati! Bah! Sei tu forse un uom? Tu se' Pagliaccio!
Vesti la giubba e la faccia infarina. La gente paga, e rider vuole qua. E se Arlecchin t'invola Colombina, ridi, Pagliaccio, e ognun applaudirà! Tramuta in lazzi lo spasmo ed il pianto in una smorfia il singhiozzo e 'l dolor, Ah!
Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto! Ridi del duol, che t'avvelena il cor!
Act! While in delirium,
I no longer know what I say,
or what I do!
And yet it's necessary... make an effort!
Bah! Are you not a man?
You are a clown!
Put on your costume, powder your face.
The people pay to be here, and they want to laugh.
And ifHarlequinshall steal yourColumbina,
laugh, clown, so the crowd will cheer!
Turn your distress and tears into jest,
your pain and sobbing into a funny face – Ah!
Laugh, clown,
at your broken love!
Laugh at the grief that poisons your heart!
Ας δεχτούμε, για να βρεθούμε κάπως στη μέση κυνικοί και ρομαντικοί, αυτοί που ξέρουν και αυτοί που ελπίζουν, ρεαλιστές και αισθηματίες, τέτοια δίπολα δηλαδή, αυτά που φτιάχνουν τα πιο δυσβάσταχτα continuums, πως τα πιο ωραία πράγματα φτιάχτηκαν όσο διήρκεσε ο έρωτας. Και μάλλον βιάστηκαν να φτιαχτούν, γιατί ο έρωτας δεν κρατάει πολύ. Αρχίζει να ξεφτίζει από τα στριφώματα τη στιγμή που σταματάς να αναρωτιέσαι, και αρχίζεις να έχεις δεδομένα, να έχεις πράγματα που “έχουν πάρει μια σειρά”. Έχεις βέβαια κάποιον καιρό μέχρι να φτάσεις να μαζεύεις κλωστές, και εκεί στριμώχνονται όλα: τα βιβλία που διαβάζεις και τα τραγούδια που ακούς και είναι γραμμένα, ασφαλώς, για κάποιον που δεν ξέρεις αλλά μοιάζει εντυπωσιακά με αυτόν που ξέρεις και παραξέρεις, κάτι ποιήματα με πρώην εξεζητημένες λέξεις, κάτι ταινίες τόσο θρασείες που κάνουν σαγόνια να τρέμουν, όλα αυτά στριμώχνονται στο διάστημα εκείνο που αναρωτιέσαι, που όλο το σώμα συρρικνώνεται σε εκείνο το κουβάρι στο στομάχι, που δεν χτυπάει το τηλέεεεεφωνο, που δεν περνάει η ώρα, που περνάει γρήγορα η ώρα, που είσαι εκεί που πρέπει χωρίς να θέλεις να είσαι κάπου αλλού. Μικρό διάστημα. Αλλά τα χωράει όλα, ακόμα και την απώλεια – και τότε, όταν χάνεις, τότε να δεις τι φτιάχνεται. Που μάλλον ξέρεις – τέλος πάντων.
Ο Josh Tillman βρίσκεται ακριβώς σε εκείνο το χρονικό σημείο της ζωής του που ανεβαίνει “εκεί πάνω” και τραγουδάει για μία μόνο γυναίκα, που (μέχρι και εγώ το πιστεύω), ακόμα και αν ένα ολόκληρο στάδιο τραγουδούσε ακαπέλα τους στίχους του, εκείνος θα έψαχνε να δει αν αυτό που παίζει της αρέσει. Η Emma Elizabeth Carr είναι το κορίτσι στην πρώτη σειρά που διάβασε πρώτη τους στίχους και άκουσε πρώτη το κομμάτι – τώρα το ίδιο κομμάτι παίζει με ανθρώπους από κάτω, με την ιδιωτικότητα χαμένη και με την ίδια να το έχει ακούσει ακόμα ένα εκατομμύριο φορές, και όμως τίποτα μπανάλ δεν τής χαλάει το συνωμοτικό, μη σου πω και το αιώνιο, που ζήστηκε. Η Emma είναι φωτογράφος – όλες της οι φωτογραφίες είναι καλές με έναν νοσηρό americana τρόπο, αλλά βρίσκεται σε εκείνο το χρονικό σημείο της ζωής της που δεν έχει ικανοποιητική απάντηση στην ερώτηση γιατί να φωτογραφίζει κάποιον άλλον πλην του Josh. Ο Josh είναι ο άντρας που τής ποζάρει επειδή και ο ίδιος ξέρει ότι τι υπάρχει πιο άξιο να απαθανατιστεί από τους δυο τους; Τίποτα.
Βρισκόμαστε δηλαδή σε αυτό το κλάσμα χρόνου όπου ο έρωτας διαιρεί το continuum σε δύο ίσα μέρη, όπου ο έρωτας είναι στο σημείο μηδέν που όλα είναι σαν έκρηξη, κλάσμα τόσο δυνατό που μπορεί να απελευθερώσει ενέργεια επικίνδυνη. Κλάσμα που είναι τέχνη από μόνο του.
Ο Father John Misty έχει μια γυναίκα που είναι όλα, αυτή που μιλάει ώρες στο τηλέφωνο τα βράδια και αυτή που φαντασιώνεται ως dominatrix. O Father John Misty έγραψε το Chateau Lobby για τη γυναίκα του, που τρώει ψωμί με βούτυρο όπως οι βασίλισσες τρώνε στρουθοκάμηλο και πίνουν κρασί από φίδι για να της κάνει χωρίς καμιά αχρείαστη ποιητικότητα την πιο σκληρή εξομολόγηση: οι άνθρωποι είναι βαρετοί, αλλά εσύ είσαι κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό γαμώτο, ας το ρισκάρουμε – κανέναν δεν έχω βρει που να μισούμε τα ίδια πράγματα από τότε που μπορώ να θυμηθώ, πάρε το επώνυμό μου.
O Josh και η Emma γνωρίστηκαν έξω από ένα μπακάλικο και όλα πήγαν πρίμα: δεν είχε κανείς κάποιο άλλο αγόρι ή κάποιο άλλο κορίτσι απών και παρών να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια τους, δεν είχε κανείς μισολυμένους κόμπους που είναι άλυτοι, και όλα κύλησαν σαν φοιτητικό καλοκαίρι – σαν spring break, μια που είμαστε στο Los Angeles. Λίγες βόλτες, λίγο Chateau Marmont, λίγα μανιτάρια, λίγη μουσική, λίγες πολαρόιντ, και πολύ, πάρα πολύ, ορατό ακόμα και για τους δημοσιογράφους που κοιτάνε αλλού όταν ο ένας δεν μπορεί να τραβήξει τα χέρια του από τον άλλον, αλαζονικό πλεόνασμα πόθου από αυτό που στις τραγωδίες πιάνει και λίγο ύβρι. Το άλμπουμ I love you, honeybear είναι η εξομολόγηση ενός έκπληκτου ανθρώπου που ανακαλύπτει πως δεν του ήταν αδύνατο να αδειάσει έναν κουβά ναρκισσισμό και να τον ξαναγεμίσει σχεδόν αμέσως με την εμμονή για έναν άλλον άνθρωπο, το σάουντρακ για το σημείο μηδέν που όλα στον έρωτα βαίνουν καλώς και που το σωστό μέρος είναι εκεί που βρίσκεται ο άλλος, πράγμα το οποίο γνωρίζεις με απόλυτη βεβαιότητα.
Στο Lovetheghost, το site της Emma, οι φωτογραφίες του ζευγαριού είναι περίπου ηδονοβλεπτικές: νιώθεις ότι για κάποιον λόγο δεν πρέπει να τις κοιτάς, μάλλον λόγω της εξουθενωτικής οικειότητας που από κεκτημένη ταχύτητα μεταφέρεται και σε όλες τις άσχετες λήψεις. Η θέα μέσα από ένα ταξί που πήραν μαζί, τα μαλλιά της, τραβηγμένα από τον Josh (άρα του δίνει τη μηχανή της), μια πόρτα στο Λονδίνο, μια γέφυρα στο Άμστερνταμ, ένα νεκροταφείο στο Παρίσι και η πιεστική ανάγκη του ενός για τον άλλον να ταξιδεύει παντού. Κάθε πόζα και κάθε κάδρο της έχει την αξία του ότι απαθανατίζει τοπία και σκηνικά καθαγιασμένα από την τρελή αγάπη που συμβαίνει τώρα και η αξία της τέχνης είναι ακριβώς αυτό το Σύγχρονο. Δεν θα είναι το ίδιο όταν γίνουν αναμνήσεις.
Φαντάσου πόσο θα πονάει όλο αυτό μετά.
Οι Tillmans είναι ένα εν κινήσει ενθύμιο του πώς είναι να ερωτεύεσαι τόσο απόλυτα κάποιον που δεν είναι ο εαυτός σου και της σπάνιας στιγμής που συνεντιέσαι με κάποιον πρόθυμο να πάει όπου και εσύ, τόσο μακριά και τόσο νωχελικά, όσο του επιτρέπει η ελευθερία των λεπτών που δεν είναι στην αγκαλιά σου. Όπως όλοι οι περίπατοι που κάνεις από μπαρ σε μπαρ μιλώντας, γελώντας και καπνίζοντας δεν ξέρουμε πού θα πάει, αλλά ο Father John Misty λέει ότι είναι ικανός να βρει ρομαντισμό ακόμα και μέσα στην ήττα.
Χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς. Βέβαια αν το κάνεις, φυσικά και θα σε κρίνουν αρνητικά. Επέλεξα τρεις καλλιτέχνες που μου δίνουν την εντύπωση πως είτε είναι μόνοι τους, είτε είναι πάνω στην σκηνή, χορεύουν και εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο. Τον τρόπο ακριβώς που νιώθουν. Όχι απλά για να είναι εκκεντρικοί (βλ. St. Vincent).
Σε μικρότερη ηλικία την παρακολουθούσα. Χρόνο με τον χρόνο την ξεχνούσα τελείως και το δικό μας κομμάτι το μάθαινα την ημέρα του τελικού (ή στις επόμενες) ενώ το νικητήριο μερικές φορές και καθόλου. Για παράδειγμα αυτό το Euphoria άκουγα πολλούς να μιλάνε γι' αυτό και έλεγα πως δεν το ξέρω αλλά αν το ακούσω ίσως να δω ότι το έχω ξανακούσει κάπου. Τελικά δεν το ήξερα καθόλου.
Χθες πάντως είδα τον πρώτο ημιτελικό για τη #foustanella και ούτε αυτό κατάφερε να δώσει λίγο ενδιαφέρον. Δεν θέλω να κάτσω να κρίνω τα τραγούδια γιατί μία φορά τα άκουσα και δεν τα θυμάμαι καθόλου αλλά αυτό είναι και το θέμα τους. Δύο τρία ήταν αυτά που έδειχναν λίγο καλλιτεχνικές ανησυχίες από αυτούς που τα έγραψαν ή τους ερμηνευτές (βλ. Βέλγιο). Τέλος πάντων όλος αυτός ο πρόλογος για να διαλέξω τρία αγαπημένα μου τραγούδια από αυτά που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Θα μπορούσαν να μπουν κι άλλα αλλά μένω σε αυτά.
Lena Meyer - Satellite
Έτος: 2010 Χώρα: Γερμανία Γλώσσα: Αγγλικά Κατάταξη: Πρώτο Μια δυο λέξεις για το τραγούδι: Κολλητικό, χαρούμενο Για τη Lena: Δείχνει ότι έχει ταλέντο. Συζητήθηκε: Για την εξωτερική της εμφάνιση γιατί Eurovision (duh!) και ότι ήταν ασχημούλα με περιφέρεια (lol). Φυσικά την επόμενη χρονιά έκλεισε στόματα.
Regina - Bistra Voda
Έτος: 2009 Χώρα: Βοσνία & Ερζεγοβίνη Γλώσσα: Βοσνιακά Κατάταξη: Ένατο Μια δυο λέξεις για το τραγούδι: Τρυφερό σε σημεία, επιβλητικό σε άλλα, μαγευτικό στο 1:20 Για τους Regina: Φαίνεται ότι ξέρουν να γράφουν μουσική. Συζητήθηκε: Δεν ξέρω αν το θυμούνται καν στη Βοσνία. Στην Ελλάδα σίγουρα όχι.
Daniel Diges - Algo Pequeñito
Έτος: 2010 Χώρα: Ισπανία Γλώσσα: Ισπανικά Κατάταξη: Δέκατο πέμπτο Μια δυο λέξεις για το τραγούδι: Γλυκό, όμορφο Για τον Daniel: Δείχνει ότι αγαπά αυτό που κάνει Συζητήθηκε: Για την είσοδο του Jimmy Jump στη μέση του τραγουδιού.
Εσείς, φανταστικοί μου αναγνώστες, ποια είναι αυτά που σας άρεσαν περισσότερο;
Ε;
Αυτή η μουσική, αυτή η μελωδία, αυτό το τραγούδι. Είναι λόγος για να φτιάξει κάποιος ταινία. Μικρού, μεγάλου μήκους δε με νοιάζει. Μια ταινία. Με εικόνες, με πρωταγωνιστές, με τη φύση, με τη ζωή. Το λιγότερο ένα βίντεο κλιπ. Δεν του αξίζει να συνοδεύεται από το εξώφυλλο του άλμπουμ, ούτε από γραμματοσειρές σε ένα νεκρό φόντο. Αυτό το τραγούδι πρέπει να συνοδεύει μια ιστορία. Όχι μόνο αυτή στους στίχους. Δεν είναι ότι το χρειάζεται, ότι το έχει ανάγκη. Αυτή η μουσική είναι σαν ταινία. Παρ' όλα αυτά πρέπει.
(ως ένδειξη διαμαρτυρίας προς στον κόσμο, έκρυψα την εικόνα)
Πριν γίνει το ποστ άκουσα στα γρήγορα όλα τα singles μήπως και έχω ακούσει κάποια χωρίς να ξέρω τον τίτλο και όντως συνέβη σε δύο. Από τα 32 που άκουσα πήγαμε στα 18 γνωστά μετά στα 15 ωραία και τελικά εύκολα στο τοπ 10. Παρ' όλα αυτά θα αρχίσω την αντίστροφη μέτρηση από το 15.
#15. Shakira - Don't Bother
#14. Beyonce & Shakira - Beautiful Liar
#13. Shakira - Loca
#12. Shakira - Illegal (ft. Santana)
#11. Shakira - Did It Again
#10. Shakira - Rabiosa
#9. Shakira - Ojos Asi
#8. Shakira - Empire
#7. Shakira - Whenever, Wherever
#6. Shakira - Can't Remember to Forget You (ft. Rihanna)
Είμαι κι εγώ από τα άτομα που μπορούν να χαθούν για πολύ ώρα στο YouTube. Όχι βλέποντας γάτες όμως. Ένα πολύ συχνό φαινόμενο είναι να ανακαλύπτω έναν νέο καλλιτέχνη, να ψάχνω ένα τραγούδι του σε λάιβ ακουστική εκτέλεση και μετά να βλέπω όλες τις ακουστικές εκτελέσεις τραγουδιών που μου αρέσουν στο κανάλι αυτό. Αυτά λοιπόν είναι τα τρία αγαπημένα μου μουσικά κανάλια στο YouTube που πιστεύω ξεχωρίζουν από πολλά.
OÜI FM
Αυτό που ξεχωρίζει σε αυτόν τον σταθμό από τους υπόλοιπους είναι ότι το 90% των κομματιών είναι διασκευές. Οι περισσότερες από αυτές μάλιστα όπως πρέπει στην αναλογία του να αλλάζεις το τραγούδι όσο πρέπει για να το κάνεις δικό σου χωρίς να χαθεί η μελωδία. Δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι σίγουρα αυτή στο Seven Nation Army στα γαλλικά με ηλεκτρονική διάθεση και αυτή στο Toxicity των System of a Down στο πιο indie/alternative.
Το ωραίο με αυτό το κανάλι είναι ότι οι καλλιτέχνες παίρνουν τα όργανα τους ή ότι βρουν για όργανα και πηγαίνουν παίζουν στους δρόμους. Ένα Take Away Show!
Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Scott Bradlee (πιάνο) και με μια ομάδα μουσικών, τους PostModern Jukebox, που παίρνουν κυρίως ποπ τραγούδια και τα αλλάζουν τελείως στυλ με μια μεγάλη προτίμηση στο vintage. Έχουν μεγάλη γκάμα από ερμηνευτές, ανάμεσα τους και ένας λυπημένος κλόουν με χρυσή φωνή που σίγουρα θα τον βρείτε στα related videos.
Το ξέρω βλέπεις συνέχεια κάπου στο ίντερνετ για ένα τραγούδι που κάποιος πόσταρε ή κάποιους στίχους που του άρεσαν με σκοπό να τα μοιραστεί. Εσύ φυσικά βαριέσαι να διαβάσεις τους στίχους και δεν θέλεις να σταματήσεις τη δική σου μουσική απλά για να πατήσεις το play σε ένα τυχαίο τραγούδι που το πιο πιθανό είναι να το ακούσεις ευχάριστα αλλά να μην το ξαναψάξεις. Δεν λέω ότι το παρακάτω τραγούδι και οι παρακάτω στίχοι απαραίτητα θα σε συγκλονίσουν, μπορεί και να το κάνουν, λέω πως αξίζουν σίγουρα 3 λεπτά από τον χρόνο σου.
Αυτή τη χρονιά στο όμορφο μπλογκ μου θα φιλοξενήσω τον Γιάννη για τη συμμετοχή του στην Blogovision. Ήταν και προηγούμενες χρονιές είτε μέσω email είτε μέσω Twitter. Φέτος όμως θα μας τα πει από εδώ.
-Γεια σου Παναγιώτα. Γεια σας παιδιά!
Πριν την τελική εικοσάδα που φυσικά δεν την έχω ετοιμάσει ακόμα, θα πω για τρία άλμπουμ που έμειναν εκτός.
INCURA - INCURA
Οι INCURA σε διάφορα σημεία σε αυτόν τον δίσκο θα θυμίσουν Muse, Pain of Salvation, Coheed and Cambria, A.C.T., Three, My Chemical Romance, Chevelle, The Mars Volta και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, πάντα όμως με έναν απόλυτα δικό τους τρόπο. Ο Kyle Gruninger αλλάζει φωνές από τραγούδι σε τραγούδι ή και μέσα στο ίδιο, τα σόλο μεταλλάσσονται από μέταλ και χαρντ ροκ σε χαοτικά blastbeats και γενικά στα σαράντα λεπτά του δίσκου μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Δυστυχώς για τους κανόνες της Blogovision ο δίσκος βγήκε στον Καναδά το 2013 πριν τους ανακαλύψει η Inside Out και βγάλει το 2014 την Ευρωπαϊκή έκδοση.
Άκου φυσικά το Decide. Αν θες βέβαια πιο χαρακτηριστικά τις εναλλαγές που λέγαμε, άκου το Who You Are. Α, ναι. Οι "MUSE" βρίσκονται στο τέλος του πρώτου λεπτού του I'm Here Waiting.
Universe217 - Ease (EP)
Δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα. Θα ήθελα φυσικά πιο doom ήχο να σκίζει τη γη στα δύο. Αλλά κι αυτό το EP σαν παρένθεση είναι ότι πρέπει και δείχνει πως έχουν την ικανότητα (όχι ότι αμφέβαλλε κανείς) να εξερευνήσουν και άλλα μονοπάτια.
Μου αρέσει πάρα πολύ όταν ακούω ακουστικές εκδοχές τραγουδιών, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από την ίδια την μπάντα. Όμως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα και αυτό είναι η επιλογή των τραγουδιών. Έχουμε τέσσερα που σχεδόν είναι ήδη ακουστικά, έχουμε δύο από τα χειρότερα τους τραγούδια και έχουμε και δύο διασκευές που προσωπικά τις βρήκα αποτυχημένες (σε άλλους άρεσαν). Οπότε τι μας μένει; Τέσσερα τραγούδια από τα δεκατρία γιατί έχουν και ένα καινούριο.
Κατέβασες και τα δύο τους άλμπουμ στην τιμή που εσύ όρισες (από 0 μέχρι όσο θέλεις) από το πάνω λινκ και έχεις ερωτευτεί την αισθητική της μπάντας στο Κύτταρα και το πιάνο στο τέλος του Dream on a Bike; Τραγουδάς το Angel's Lullaby σε τρεις γλώσσες και κουνιέσαι στον ρυθμό του Choco Choco; Ακόμα έχεις στα αυτιά σου τα εφέ του Toyland και η φωνή της Μελεντίνης στο Silence και στο It's Time έχει κολλήσει στο κεφάλι σου;
ε, τότε γιατί δεν ακούς και το προσωπικό της άλμπουμ;
AiRa (The Clown Girl)
Με τα στάνταρ που είχες και με αυτά που πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει, στην αρχή το θεώρησες αδύναμο στις φωνητικές μελωδίες αλλά τελικά μαγεύτηκες απ' την όλη ατμόσφαιρα από βιολί, φαγκότο και theremin; Φυσικά λάτρεψες το παιχνιδιάρισμα στο Cynical Circus, το καμπαρέ The Desert Inside και το στοιχειωτικό The Question;
