Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

You are not machines!


To those who can hear me, I say, do not despair.
The misery that is now upon us is but the passing of greed,
the bitterness of men who fear the way of human progress.
The hate of men will pass, and dictators die,
and the power they took from the people will return to the people.
And so long as men die, liberty will never perish.
Don't give yourselves to these unnatural men –
machine men with machine minds and machine hearts!
You are not machines, you are not cattle, you are men!
You, the people, have the power to make this life free and beautiful,
to make this life a wonderful adventure
Let us use that power!
Let us all unite!


Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Ιπτάμενα πανιά


Μετά τα ιπτάμενα τσαρούχια που έβλεπες σε διάφορα μέρη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, εδώ και τουλάχιστον μία εβδομάδα υπάρχουν και ιπτάμενα πανιά. Βρίσκονται στην Τσιμισκή στον δρόμο που βρίσκεις αν κατέβεις την Παλαιών Πατρών, δεν θυμάμαι πώς λέγονται οι δύο κάθετοι οδοί. Είναι στο νούμερο 80-90 της Τσιμισκή.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

3 λεπτά απ' τον χρόνο σου


Το ξέρω βλέπεις συνέχεια κάπου στο ίντερνετ για ένα τραγούδι που κάποιος πόσταρε ή κάποιους στίχους που του άρεσαν με σκοπό να τα μοιραστεί. Εσύ φυσικά βαριέσαι να διαβάσεις τους στίχους και δεν θέλεις να σταματήσεις τη δική σου μουσική απλά για να πατήσεις το play σε ένα τυχαίο τραγούδι που το πιο πιθανό είναι να το ακούσεις ευχάριστα αλλά να μην το ξαναψάξεις. Δεν λέω ότι το παρακάτω τραγούδι και οι παρακάτω στίχοι απαραίτητα θα σε συγκλονίσουν, μπορεί και να το κάνουν, λέω πως αξίζουν σίγουρα 3 λεπτά από τον χρόνο σου.



And thanks for branding me a failure
And for destroying what joy I had
The mantles cracked
And turning black
I found out I'm not the man
That I fucking think I am

And you're just like a fucking ghostie
You trouble me when I try to sleep
The sombre way
You held your face
And we can never erase
All the stupid things we say

And I hope that you're dreaming of me
The way I'm forced to dream of you
And so you've won
I'll get the gun
Cos we can never undo
All the stupid things we do


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

All the world is a stage


Η blogovision τέλειωσε και επέστρεψα πάλι εγώ η Παναγιώτα στη διαχείριση του αγαπημένου αυτού blog. Σήμερα το μενού έχει δύο κόμικς που μου άρεσαν.




Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

#1 Gazpacho - Demon



Γιατί δεν υπάρχει μπάντα που να αποτυπώνει καλύτερα τη λέξη Art στο Rock της.


*γιατί στο Death Room ακούς κάτι καινούριο 
σε κάθε στιγμή

και νιώθεις πως τίποτα δεν είναι
 περιττό*

*γιατί ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιούν 
είναι πανέμορφες

και έχουν πάντα να πουν μια
ιστορία*

*γιατί δεν υπάρχει πιο ζεστή
και σαγηνευτική
φωνή από αυτήν του Ohme

και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος 
να την ντύσεις από την ατμόσφαιρα 
που δημιουργούν οι υπόλοιποι*

*γιατί εκεί που ακούς το βιολί, 
σκάει το ακορντεόν


και δεν είναι καν ο καλύτερος τους δίσκος ε*

*έχουν και το μαγευτικό March of Ghosts
που πήρε τη πρωτιά και το 2012
έχουν το Tick Tock, ένα ταξίδι στην έρημο
με επιρροές από τον Μικρό Πρίγκηπα*

*έχουν το Night, ένα πραγματικό όνειρο
με το καλύτερο τέλος που έχει γραφτεί ποτέ

έχουν το Bravo, τον δίσκο που θα ήθελε 
ο καθένας για ντεμπούτο του*

*έχουν το Missa Atropos, που σου αποδεικνύει
πως μπορεί και το σκοτάδι να λαμπυρίζει 


Γιατί είναι οι Gazpacho!
Ξεκίνησαν από το fan club των Marillion
και είναι η πιο αδικημένη μπάντα στον πλανήτη.


Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

#2 The Black Keys - Turn Blue



Αυτοί που λένε ότι δεν είναι ωραίο, τους έμαθαν από το El Camino.


*και είναι χαζοί.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

#3 Jack White - Lazaretto



Γιατί αυτό είναι το τραγούδι που άκουσα περισσότερες φορές.


*Ελπίζω να μην είναι Weeping Angels αυτά πίσω του.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

#4 Tuomas Holopainen - Music Inspired by the Life and Times of Scrooge



Ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες και νοσταλγία.


*και τύμπανα, και βιολιά, και πνευστά, και χορωδίες, και...

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

#5 Damon Albarn - Everyday Robots



Ο Damon Albarn σταματάει να πειραματίζεται.


*μήπως πρέπει να ακούσετε όλοι και το Dr Dee;

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

#7 Hozier - Hozier



Τα τρία από τα πέντε καλύτερα του άλμπουμ βρίσκονται στα bonus.


*2014 worst album cover; Ευτυχώς που υπάρχουν κι οι Kasabian.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

#8 Perfume Genius - Too Bright



Το Too Bright με συγκινεί και με τρομάζει.


*με καθηλώνει. Βαριά λέξη, όχι, αλλά θα την αφήσω για την έμφαση.

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

#9 Lana Del Rey - Ultraviolence



Τι κι αν έχει την persona που έχει; Η φωνή της είναι σαν κόκκινο βελούδο.


*ή και μπλε. Ώπα αυτό είναι από το προηγούμενο άλμπουμ.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

#10 Monika - Secret In The Dark



Η Μόνικα επιτέλους δεν προσπαθεί υπερβολικά να μας δείξει ότι έχει φωνή.


*Δεν βρήκα τα νέα της κομμάτια και έβαλα ένα παλιό.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

#15 Giant Squid - Minoans



Αυτός πρέπει να είναι ο χειρότερος δίσκος τους.


*φανταστείτε την ποιότητα της μπάντας.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

#16 John Frusciante - Enclosure



Πάλι αυτό το ενοχλητικό για πολλούς drum 'n' bass.


*πάλι τέλειες φωνητικές γραμμές.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

#17 Cœur de pirate - Child of Light



Αυτό είναι το καλύτερο σάουντρακ για φέτος.


*και το πιο παραμυθένιο παιχνίδι που μπορείς να παίξεις.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

#20 Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son



Από όλους τους ασημένιους προτιμώ τη Silver Donna.


*και τα Metallic Cloud, Jericho Road δεν τα λες και άσχημα.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Blogovision 2014 - Τα εκτός συναγωνισμού


Αυτή τη χρονιά στο όμορφο μπλογκ μου θα φιλοξενήσω τον Γιάννη για τη συμμετοχή του στην Blogovision. Ήταν και προηγούμενες χρονιές είτε μέσω email είτε μέσω Twitter. Φέτος όμως θα μας τα πει από εδώ.
-Γεια σου Παναγιώτα. Γεια σας παιδιά!

Πριν την τελική εικοσάδα που φυσικά δεν την έχω ετοιμάσει ακόμα, θα πω για τρία άλμπουμ που έμειναν εκτός.


INCURA - INCURA



Οι INCURA σε διάφορα σημεία σε αυτόν τον δίσκο θα θυμίσουν Muse, Pain of Salvation, Coheed and Cambria, A.C.T., Three, My Chemical Romance, Chevelle, The Mars Volta και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, πάντα όμως με έναν απόλυτα δικό τους τρόπο. Ο Kyle Gruninger αλλάζει φωνές από τραγούδι σε τραγούδι ή και μέσα στο ίδιο, τα σόλο μεταλλάσσονται από μέταλ και χαρντ ροκ σε χαοτικά blastbeats και γενικά στα σαράντα λεπτά του δίσκου μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Δυστυχώς για τους κανόνες της Blogovision ο δίσκος βγήκε στον Καναδά το 2013 πριν τους ανακαλύψει η Inside Out και βγάλει το 2014 την Ευρωπαϊκή έκδοση.

Άκου φυσικά το Decide. Αν θες βέβαια πιο χαρακτηριστικά τις εναλλαγές που λέγαμε, άκου το Who You Are. Α, ναι. Οι "MUSE" βρίσκονται στο τέλος του πρώτου λεπτού του I'm Here Waiting.





Universe217 - Ease (EP)



Δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα. Θα ήθελα φυσικά πιο doom ήχο να σκίζει τη γη στα δύο. Αλλά κι αυτό το EP σαν παρένθεση είναι ότι πρέπει και δείχνει πως έχουν την ικανότητα (όχι ότι αμφέβαλλε κανείς) να εξερευνήσουν και άλλα μονοπάτια.

Άκου τα όλα. Τέσσερα είναι.



Pain of Salvation - Falling Home


Μου αρέσει πάρα πολύ όταν ακούω ακουστικές εκδοχές τραγουδιών, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από την ίδια την μπάντα. Όμως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα και αυτό είναι η επιλογή των τραγουδιών. Έχουμε τέσσερα που σχεδόν είναι ήδη ακουστικά, έχουμε δύο από τα χειρότερα τους τραγούδια και έχουμε και δύο διασκευές που προσωπικά τις βρήκα αποτυχημένες (σε άλλους άρεσαν). Οπότε τι μας μένει; Τέσσερα τραγούδια από τα δεκατρία γιατί έχουν και ένα καινούριο.

Άκου τα Spitfall, King of Loss, Stress, Linoleum



Από αύριο το countdown με tag Blogovision2014

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Κάρμεν


Ο έρωτας, τρελλό πουλί
που δεν το ημέρεψε κανείς,
κι’ άδικα εσύ τον προσκαλείς,
αν τον βολεύει ν’ αρνηθεί.
Μάταια ικετεύουν ή απειλούν,
ο ένας μιλάει, ο άλλος σιωπά,
μα κάποιον άλλο προτιμώ,
μ΄αρέσει κι’ ας μη μου μιλά,
Ο έρωτας, ο έρωτας…
ο έρωτας, τσιγγάνων γιός,
νόμο δε γνώρισε ποτέ.
Δεν μ’ αγαπάς, μα σ΄αγαπώ
κι’ αν σ’ αγαπώ να φυλαχτείς.
Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει,
μα αυτό, γοργόφτερο πετά,
ο έρωτας πάει, τον περιμένεις,
πια δεν ελπίζεις κι’ είναι εδώ.
Έρχεται γρήγορα και φεύγει,
πετάει κοντά σου και γυρνά.
Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει,
του ξεφεύγεις , μα σε κρατά!

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Ήλιος



Βγαίνει ο ήλιος το πρωί και συ γυμνή πάλι εκεί
ψάχνω κάποια μουσική που ίσως κάπως να σου μοιάζει
ψάχνω κάτι για να βρω μήπως μπορέσω και σου πω
πως η νύχτα δεν περνά όταν μακριά σου σκοτεινιάζει

μα η ανάμνηση αυτή με ξεπερνάει τις νύχτες που έρχεται στο μυαλό
και το φως σου το σκοτάδι σπάει auf wiedersehen my love

στο φεγγάρι μια ρωγμή εγώ εδώ και συ εκεί
έχει νόημα η ζωή όταν στα μάτια σου αρχίζει
έχει νόημα το πρωί που δεν υπάρχει επιστροφή
όταν ο ήλιος έχει βγει και το φεγγάρι δε γυρίζει

μα η ανάμνηση αυτή με ξεπερνάει τις νύχτες που έρχεται στο μυαλό
και το φως σου το σκοτάδι σπάει auf wiedersehen my love

 Δημήτρης Καλαϊτζόπουλους (Los Mujeros)

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Η Θάλασσα


Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους --
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται -- ἕνας τὴν πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ


Το παντζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό.

Το κρεμμύδι έχει τόσες σελίδες όσο το Πόλεμος και Ειρήνη και καθεμιά τους είναι αρκετά αψιά για να κάνει ακόμα κι έναν δυνατό άντρα να δακρύσει, αλλά όσες οι φιλντισένιες περγαμηνές του κρεμμυδιού καθώς και ο πράσινος κεντριστικός σελιδοδείκτης του γρήγορα απανθρακώνονται από τα στομαχικά υγρά και τα βακτηρίδια των εντέρων.

Μόνο το παντζάρι εγκαταλείπει το σώμα με το ίδιο χρώμα που είχε όταν έμπαινε σ΄ αυτό.

Τα παντζάρια που τρώγονται στο δείπνο, όταν έρθει το πρωί, γεμίζουν τη λεκάνη της τουαλέτας με κοκκινόψαρα που η απόχρωσή τους πιστοποιεί τη χρωματική ασυλία του παντζαριού από τα παντοδύναμα χωνευτικά οξέα και τα αεικίνητα μικρόβια, που μπορούν να μετατρέψουν την πιο κόκκινη πιπεριά, το πιο πορτοκαλί καρότο και το πιο πράσινο κολοκύθι σε μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.

Όταν γεννιόμαστε, είμαστε κοκκινοπρόσωποι, στρογγυλοί, έντονοι και αγνοί.

Μέσα μας καίει η πορφυρή φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης.

Βαθμιαία, όμως, καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές, καταπινόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από τις κακές συνήθειες και την ηλικία.

Κι όταν πια μας έχουν μηρυκάσει και χωνέψει αυτά τα έξι στομάχια, βγαίνουμε από μέσα τους σαν μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.

Το δίδαγμα, λοιπόν του παντζαριού είναι το εξής:

Διατηρείστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας, την έμφυτη ροζ μαγεία σας, ειδάλλως θα καταλήξετε καφέ.

Έτσι και καταλήξετε καφέ, ξέρετε τι σας περιμένει: καφές, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, τσαρλατάνοι, ψυχοσωτήρες…


Το Άρωμα του Ονείρου, Tom Robbins

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Η ΣΠΕΣΙΑΛΙΤΕ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Το παντζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό.

Το ραπανάκι αναμφίβολα, είναι πιο καυστικό, αλλά η κάψα του είναι μια παγερή φωτιά, είναι η καούρα της δυσαρέσκειας, όχι η φλόγα του πάθους.

Οι ντομάτες είναι αρκετά εύρωστες κι όμως, τις διαπερνάει ένα υπόγειο ρεύμα ελαφρότητας. Τα παντζάρια έχουν μια θανάσιμη σοβαρότητα. …

Το παντζάρι είναι το μελαγχολικό ζαρζαβατικό, το πιο πρόθυμο να υποφέρει. Δεν μπορείς να βγάλεις αίμα στίβοντας ένα γογγύλι…

Το παντζάρι είναι ο φονιάς που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.

Το παντζάρι είναι ό,τι ακριβώς συμβαίνει στο κεράσι όταν συνουσιάζεται μ΄ ένα καρότο.

Το παντζάρι είναι ο αρχαίος πρόγονος του φθινοπωριάτικου φεγγαριού, γενειοφόρο, θαμμένο, αλλά όχι απολιθωμένο, είναι τα βαθυπράσινα πανιά της προσαραγμένης φεγγαρόβαρκας ραμμένα με ίνες αρχέγονου πρωτοπλάσματος, είναι το κορδόνι του χαρταετού που κάποτε συνέδεε τη Σελήνη με τη Γη, τώρα ένα λασπωμένο γατομούστακο που σκάβει απελπισμένα για ρουμπίνια…


Το Άρωμα του Ονείρου, Tom Robbins
 

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Μυστικά


Και τον ρώτησε ποιος είναι ο μεγαλύτερος του φόβος. Αυτός δεν απάντησε αμέσως παρότι ήξερε. Το να παραμιλήσει στον ύπνο του ήταν ο μεγαλύτερος του φόβος. Το να πει όλα του τα μυστικά, τις πιο αποτρόπαιες σκέψεις του, τις πιο φρικτές ιδέες που έχει, πράγματα που ντρέπεται να παραδεχτεί ο ίδιος, τα κρύβει από τον εαυτό του και να τα πει άθελα του ενώ κοιμάται. Τελικά απάντησε η μοναξιά.

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Muere Lentamente


Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι” όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω από ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μια φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.


Martha Medeiros


Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

και Ντοστογιέφσκι




Χα! χα! χα! γελάτε — «θα μας βρει σε λίγο ηδονή και στον πονόδοντο!».
Γιατί όχι; — απαντώ — υπάρχει ηδονή και στον πονόδοντο. Το ξέρω και με το παραπάνω. Είδα πονόδοντο επί ένα ολόκληρο μήνα. Στην περίπτωση αυτή δεν φουρκίζεται κανένας σιωπηλά∙ γογγύζει.
Μα τα γογγύσματα αυτά δεν είναι ειλικρινή∙ είναι γογγίσματα υποκριτικά κι όλα βασίζονται κι εδώ
στην υποκρισία. Στα γογγίσματα αυτά υπάρχει η ηδονή του υποφέροντος, και αν δεν εύρισκε ηδονή, δε θα γόγγυζε. Αυτό το παράδειγμα είναι έξοχο, κύριοι, και θα το αναπτύξω.
Πρώτα — πρώτα αυτά τα γογγίσματα εκφράζουν όλη την ανωφέλεια του πόνου σας, την τόση εξευτελιστική για το άτομό σας, και την αρχική δύναμη της φύσης που δεν τη λογαριάζετε μα από την
οποία υποφέρετε, ενώ εκείνη δεν υποφέρει. Αρχίζετε να καταλαβαίνεται πως υποφέρετε χωρίς να
βλέπετε τον εχθρό σας πως παρά τις φιλοσοφίες όλων των Βάνγκενχάιμ, είσαστε ο σκλάβος των δοντιών σας, πως αν το 'θελε καμιά δύναμη ανώτερη θα έπαυε ο πόνος τους, μα πως αν δεν το θελήσει μπορείτε να υποφέρετε τρεις μήνες ακόμα, και τέλος πως αν δεν σωπάσετε κι εξακολουθήσετε να διαμαρτύρεστε, δε θα σας έμενε πραγματικά άλλη παρηγοριά, παρά να πάρετε ο ίδιος το καμτσίκι και να μαστιγωθείτε ή να δώσετε γροθιές στον τοίχο με όλη τη δύναμή σας, αυτό μόνο μπορείτε να κάνετε!

Λοιπόν, κύριε, μέσα στις βρισιές σας αυτές που φέρνουν το αίμα στα χείλη σας, και στους σαρκασμούς που ακούτε, δεν ξέρω κι εγώ από ποιόν, γεννιέται σιγά — σιγά μια ηδονή, που μπορεί να φτάσει ως τον πιο μεγάλο ηδονισμό. Σας παρακαλώ, κύριοι, ακούστε για μια στιγμή τα γογγίσματα
του μορφωμένου ανθρώπου της εποχής μας όταν του πονούν τα δόντια. Τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα, τα γογγίσματά του γίνονται αλλιώτικα: δεν γογγύζει πια επειδή πονούν τα δόντια του μόνο — αν και δεν γόγγυζε σαν κανένας άξεστος μουζίκος, μα σαν άνθρωπος που επωφελήθηκε από τη διανοητική ανάπτυξη και τον πολιτισμό της Ευρώπης, σαν άνθρωπος «που δεν είναι πια προσκολλημένος στο χώμα και στις παραδόσεις της πατρίδας του» όπως λεν σήμερα. Τα γογγίσματά του γίνονται επιθετικά, μοχθηρά, και βαστούν μέρες και νύχτες ολόκληρες. Ξέρει κι ο ίδιος πως αυτά τα γογγύσματα δε θα του προσφέρουν καμιά ανακούφιση. Καλύτερα από τον καθέναν ξέρει πως του κάκου νευριάζει και βασανίζει τους άλλους και τον εαυτό του. Ξέρει πως το ακροατήριο για το οποίο παίζει αυτή την κωμωδία καθώς κι η οικογένειά του τον ακούνε με αηδία, πως δεν πιστεύουν στην ειλικρίνεια των παραπόνων του, και λένε μέσα τους πως, απλούστατα θα μπορούσε να γογγύζει χωρίς ξεφωνητά ψεύτικα, μα κάνει αυτή, τη θεατρική επίδειξη, από μοχθηρία... Λοιπόν ακριβώς στα ξεφωνητά και την αναντρία του αυτή κρύβεται η ηδονή.

«Σας τυραννώ, λέει μέσα του, σας σπαράζω την καρδιά∙ δεν αφήνω να κοιμηθεί κανένας στο σπίτι.
Όχι, δε θα κοιμηθείτε∙ θα νοιώθετε κάθε ώρα και στιγμή πως πονούν τα δόντια μου. Δεν είμαι πια
για σας ο ήρωας που ήμουν υποχρεωμένος ως τώρα να φαίνομαι, αλλά ένας σιχαμερός κύριος, ένας
άναντρος! Έστω! είμαι κατηγορούμενος που το καταλάβατε. Ξέρω πως αηδιάζετε που ακούτε τα
γογγίσματά του. Λοιπόν, τόσο το χειρότερο για σας: θα σας κάνω ν' ακούσετε κι άλλα ακόμα!...».

Δεν καταλάβατε ακόμα, κύριοι; Όχι, γιατί φαίνεται ότι πρέπει να 'ναι κανένας πολύ εξελιγμένος κι
ευσυνείδητος για να μπει στις λεπτότητες μέσα της ηδονής αυτής. Γελάτε; Είμαι κατενθουσιασμένος, κύριοι. Τ' αστεία μου, βέβαια, δεν είναι του γούστου σας, είναι χοντροειδή, σκοτεινά, ακαθόριστα. Κι ο λόγος είναι γιατί δε σέβομαι τον εαυτό μου. Πείτε μου: ένας άνθρωπος που έχει νοιώσει βαθιά τον εαυτό του, μπορεί να τον σέβεται;

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Louie


Όχι τόσο ενδιαφέρον όσο τα δύο προηγούμεα αλλά το βάζουμε για να ολοκληρώσουμε την τριλογία.



---> κλικ <---


Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Έρωτας


Καπνός ο έρωτας, που η λαύρα των στεναγμών στηρίζει:
όταν ελευθερώνεται ο καπνός, φωτιά η ματιά των εραστών γυαλίζει,
αλλ' όταν εμποδίζεται, θάλασσα ολόκληρη δακρύων αναβλύζει.
Τι άλλο είν' ο έρωτας; Τρέλα γεμάτη σωφροσύνη,
θανατηφόρο δηλητήριο και γιατρικό που όμορφη ζωή μας δίνει.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Pushing Daisies


-Can I ask you a question? If you loved me...

-Yes?


-And we could never, ever, ever touch, wouldn't you eventually get over it and move on letting someone else have the slightest hope that you might move on to them?


-If I loved you?


-Yeah.

-Then I would love you in any way I could. 
And if we could not touch, 
then I would draw strength from your beauty. 
And if I went blind,
 then I would fill my soul with the sound of your voice 
and the contents of your thoughts 
until the last spark of my love for you 
lit the shabby darkness of my dying mind.



-Eh, forget it.






Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

12 εικόνες από αγέννητα ζωάκια στη κοιλιά της μάνας τους


Δεν είναι 100% αληθινά αλλά δεν έχει σημασία. Είναι το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορούν να φτιάξουν από άποψη συνδυασμού της ακρίβειας και της ομορφιάς στα γραφικά.


Ελέφαντας

Δελφίνι

Νυχτερίδες 

Τσιουάουα

Άλογο

Λεοπάρδαλη

Πολική αρκούδα

Καρχαρίας τίγρης

Κίτρινος καρχαρίας

Πιγκουίνος

Οπόσουμ

Φίδι


Πηγή