#14 Antimatter - The Judas Table

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

Οι Antimatter είναι το συγκρότημα που ξεκίνησε ο Mick Moss παρέα με τον Duncan Patterson (τον υπεύθυνο για τα καλά άλμπουμ των Anathema) όταν ο τελευταίος άκουσε τυχαία κάποια τραγούδια του πρώτου και του φάνηκαν παρόμοια με demo που είχε ετοιμάσει και δεν είχε ακούσει κανένας (spooky) για το Alternative 4 των Anathema (παράδειγμα καλού άλμπουμ των Anathema). Έκαναν μαζί 3 δίσκους πριν ο Duncan δει το φως και αποφασίσει ότι αφού πλέον οι Anathema ενδιαφέρονται να αντιγράφουν τους Radiohead και να κάνουν κάθε μήνα ακουστικές περιοδείες (πιθανότατα γιατί έτσι θα μαζέψουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληγωμένες μαυροφορεμένες έφηβες αντί για ιδρωμένους μεταλλάδες που γκαρίζουν “Παίξε κάτι από το Pentecost III ρε”) γιατί να συνεχίσει να ασχολείται με ένα 40αρη μανιοκαταθλιπτικό από το Λίβερπουλ και να μη γράψει αυτός από μόνος του το επόμενο Alternative 4 (πρότζεκτ το οποίο ονόμασε... όλοι μαζί... Alternative 4, προφανώς για να μην υπάρχουν αμφιβολίες).

Η πλάκα είναι όμως ότι ο παλιόφιλος ο Μικ τα κατάφερε μόνος του και έβγαλε ένα δίσκο που θα μπορούσε άνετα να ονομαστεί Alternative 5, Alternative 4.5 ή κάτι σαν αυτά τα χαριτωμένα που κάνουν στο Χόλιγουντ που βάζουν τους αριθμούς μέσα στο όνομα. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η έκδοση των 2 cd που περιλαμβάνει και commentary track για κάθε τραγούδι ξεχωριστά από τον ίδιο το Μικ, όπου πέρα από τα γνωστά “εδώ παίζει κιθάρα αυτός, αυτό μου ήρθε ένα βράδυ στον ύπνο μου κτλ” μιλάει σε βάθος, ωμά, χωρίς περιστροφές, πολλές φορές με ίσα μέρη αυτοσαρκασμού και αυτολύπησης για το ότι όλο το στιχουργικό κόνσεπτ είναι εμπνευσμένο από διάφορες γυναίκες της ζωής του που τον πλήγωσαν, τον κορόιδεψαν, τον παραπλάνησαν (μία μάλιστα του έκλεψε και μερικά λεφτά).

Κι έτσι λοιπόν ο Μικ αντί να κάνει αυτό που κάνουν όλοι σε αυτές τις περιπτώσεις, να ποστάρει δηλαδή στο facebook το Fuck You των Archive ή να αρχίσει τα σεξιστικομισογύνικα “όλες είσαστε έτσι” ή τουλάχιστον τις ρομαντικές αυταπόδεικτες, επιφανειακές μισοαλήθειες που αν τις σκεφτείς πάνω από 3 δευτερόλεπτα καταλαβαίνεις ότι δε βγάζουν κανένα λογικό νόημα (μπορεί στο αγγλικό τουίτερ να μην πουλάνε αυτά τόσο όσο στο ελληνικό, δεν ξέρω), γράφει 10 τραγούδια γεμάτα πίκρα για να ξορκίσει όλα αυτά που πέρασε αποφεύγοντας παράλληλα τον σκόπελο της κλαψομουνίασης. Σίγουρα δε προτείνεται για ηλιόλουστες ακροάσεις.

#15 Bob Moses - Days Gone By

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στη Wikipedia, βλέπεις ότι ο Bob Moses είναι ένας 67χρονος jazz ντράμερ. Επίσης ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στα προηγούμενα κείμενά μου βλέπεις ότι με τόσα ορθογραφικά αποκλείεται να είμαι τόσο sophisticated ώστε να ακούω jazz (παρά το ότι μόλις χρησιμοποίησα τη λέξη sophisticated και έγραψα το jazz με αγγλικούς χαρακτήρες). Και θα έχεις δίκιο (επίσης, άουτς) γιατί αυτό δεν είναι τζαζ αλλά 2 Καναδοί dj που αναμιγνύουν λάιβ όργανα με τον κλασικό dj εξοπλισμό για να φτιάξουν κάτι το οποίο είναι κάπου ανάμεσα σε indie rock και house (ώπα, κάτσε, μη φεύγεις, δεν εννοώ house με αυτά τα φωναχτά ρεφρέν με το φςςς από πίσω που δεν καταλαβαίνεις αν είναι μέρος του τραγουδιού ή αν ξεκινά η μηχανή καπνού για να ανέβουν στο μπαρ οι χορεύτριες). Ο ένας από τους 2 (ο Bob; Ο Moses; Είναι το Bob Moses το όνομα ενός από τους 2; Έχω τόσες απορίες σχετικά με αυτό το όνομα και γιατί το διάλεξαν) έχει αναλάβει και το να τραγουδάει και είναι κάτι παραπάνω από τίμιος, χωρίς υπερβολές, με αξιομνημόνευτα μελωδικά ρεφρέν. Δεν είναι τυχαίο ότι η βάση τους είναι πλέον στην περιοχή του Μπρούκλιν, καθώς, ακούγοντάς το, σχεδόν μπορείς να δεις μπροστά σου επιμελώς ατημέλητους χίπστερ με τη ζακέτα του Kurt Cobain στο MTV unplugged και το μαλλί ριγμένο όλο μπροστά σαν τον Andy Samberg να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι. Πιθανότατα αν δεν είχα κι εγώ αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, να το είχα και ψηλότερα.

#16 Dead Letter Circus - Aesthesis

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

Κάτι πρέπει να έχει το νερό στην Αυστραλία καθώς εκτός από χαριτωμένα ζώα που μπορούν να σε σκοτώσουν σε δευτερόλεπτα και Hemsworths, εξάγουν κι ένα τρομακτικό αριθμό ποιοτικών συγκροτημάτων που κινούνται στο χώρο του alternative rock/light metal (αυτοί εδώ, οι Cog, οι I Am Giant, οι The Getaway Plan, οι The Siren Tower, οι The Butterfly Effect - η γραμμή παραγωγής είναι τόσο αυτοματοποιημένη που πλέον μέχρι και τα ονόματα είναι στάνταρ, 3 λέξεις ξεκινώντας με το the).

Το Aesthesis (παντού είσαι μωρή Ελλάδα) έρχεται με φόρα και καταφέρνει κάτι που δεν το λες και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο: να έχει μια ισορροπία ανάμεσα στο πιασάρικο/ραδιοφωνικό στυλ και το πιο heavy για να γουστάρουν και οι μαλλιάδες. Κερασάκι στην τούρτα (ή στο vegemite) η φωνή του Kim Benzie, μελωδική, ξεχωριστή και ανά στιγμές θηλυκή όσο και το όνομά του.

#17 EL VY - Return to the Moon

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

Αντιπαρέρχομαι το αστείο όνομα γιατί εδώ τραγουδάει ο Matt Berninger των National, οπότε δύσκολα δε θα μου άρεσε κάτι στο οποίο θα ανακατευόταν (για χάρη του είδα και το ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο αδερφός του, το οποίο είχε διαφημιστεί ως ντοκιμαντέρ για τους National αλλα οι National εμφανίστηκαν κατά τη διάρκειά του λίγο λιγότερο από ό,τι ο Σαρμπέλ στη ζωή μας - παρά την παραπλάνηση το Mistaken for Strangers αξίζει προσοχής, μόνο και μόνο για το περίεργο tension μεταξύ του Matt και του λούζερ 30αρη μεταλά αδερφού του που αγνοεί τη μουσική των National σε βαθμό ύβρεως). Αντιπαρέρχομαι επίσης και το I'm the man to Be γιατί side-project είναι, εντάξει, να πειραματιστούμε και λίγο αλλά ρε συ έχεις πει κι ένα Anyone's Ghost (ναι, High Violet, όχι Boxer). Κατά τα άλλα ευχάριστο, quirky που θα έλεγαν και στα ξένα, με τον Matt-εγγύηση, πετυχαίνει το στόχο του, να κρατήσει το οχυρό σαν τους Σουάρες, Νεϊμάρ όσο έλειπε ο Μέσι-National (ποδοσφαιρική παρομοίωση και σε αυτό: τσεκ).

#18 Alabama Shakes - Sound & Colour

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~
 

Οι Alabama Shakes καταφέρνουν να μαζέψουν σε ένα δίσκο καμιά δεκαριά περίπου είδη μουσικής που δεν μου αρέσουν, να τα ανακατέψουν και να φτιάξουν 12 τραγούδια πολύπλευρα, πολυποίκιλα και μια άλλη μεγάλη και δύσκολη λέξη με πρώτο συνθετικό το πολύ (πολυαιθυλένιο;). Και σαν να μην έφτανε αυτό, από πάνω έρχεται να προστεθεί σαν γαρνιτούρα μια φωνάρα, γυναικεία αλλά με κάτι αρχίδια να, που φωνάζει, σπαράζει, εκρήγνυται αλλά όπου χρειάζεται κρατάει και τους τόνους χαμηλά, ανάλογα με το τι χρειάζεται το κάθε τραγούδι.

Συνοψίζοντας, αυτό το βίντεο λέει όσα χρειάζεται να ξέρει κάποιος για το Sound & Colour (μπόνους Ίσα μωρή Ντακότα στο intro):

#19 Marriages - Salome

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

  

Φαντάζομαι ότι το 2015 είναι μια χρονιά προόδου για τις γυναίκες (φαντάζομαι γιατί παρά το τι μπορεί να δείχνει προς τα έξω ο θηλυπρεπής μου σωματότυπος, δεν έχω ιδέα τι μπορεί να περνάει μια γυναίκα στην καθημερινή της ζωή οπότε μπορώ μόνο εικασίες να κάνω) με βήματα μπροστά σε θέματα ισότητας, προβολής κ.ο.κ. (εκτός βέβαια αν λάβουμε υπόψη το ελληνικό τουίτερ).

Σε αυτό το κλίμα λοιπόν (το οποίο μπορεί είτε να είναι μια εύστοχη κοινωνική παρατήρηση από τη μεριά μου είτε ένα επιχείρημα που εφηύρα απλά για να ξεκινήσω το κείμενο) βρίσκουν περισσότερο πρόσφορο έδαφος δίσκοι σαν αυτόν, με πρωταγωνίστρια την Emma Ruth Rundle που παίζει κιθάρα και στους prog-rock γίγαντες Red Sparowes, να κινούνται σε πιο απλές φόρμες με τραγούδια “κανονικής” διάρκειας, σε ύφος κάπου ανάμεσα στους προαναφερθέντες και το περσινό, σχεδόν ακουστικό, προσωπικό άλμπουμ της, Some Heavy Ocean (ενδεικτικό τραγούδι το Shadows of My Name), το οποίο μην πείτε στον 16χρονο εαυτό μου ότι το άκουσα και μου άρεσε γιατί πιθανότατα θα ανακαλύψει το ταξίδι στο χωροχρόνο και θα εμφανιστεί να με δολοφονήσει μέσα από ένα σύννεφο καπνού από καμένα Metal Hammer.

Μόνη ένσταση για το δίσκο είναι η λίγο περίεργη παραγωγή που θα την ήθελα λίγο πιο καθαρή (από τις λίγες δισκοκριτικές που έχω διαβάσει στη ζωή μου έχω μάθει ότι πάντα πρέπει να λες κάτι για την παραγωγή, είναι κάτι σαν την ψυχολογία ή το πάθος στο ποδόσφαιρο).

Bandcamp

#20 Editors - In Dream

~Η εικοσάδα και τα κείμενα είναι από τον @naumaxos~

Μ' αρέσουν οι Editors. Αλήθεια. Το An End HasA Start είναι το πρώτο άλμπουμ τους που μου έκανε κανονική εντύπωση, πέρα από το τυπικό "Α, αυτοί που λένε το Munich" και κάπου εκεί στην περιοδεία για το In this Light and on this Evening τους είχα πετύχει σε ένα livestream κάποιου φεστιβάλ και ανέπτυξα ένα δυνατό bromance εξ' αποστάσεως με τον τραγουδιστή Tom Smith γιατί κατάλαβα αμέσως από τον τρόπο που κινούνταν στη σκηνή ότι γουστάρει όσο κι εγώ, αν όχι περισσότερο, τον Dave Gahan των Depeche Mode. Βοήθησε βέβαια ότι και το In this Light and on this Evening είχε τις απαραίτητες τραγουδάρες, τόσο που μαζί με τα προηγούμενα (και τους Biffy Clyro) είναι και τα άλμπουμ που άκουσα πιο πολύ όσο ήμουν φαντάρος και ήθελα κάτι δυνατό να παίζει στα ακουστικά ώστε να μην ακούγεται ο Βέρτης, η Έφη Θώδη και το ροχαλητό στο θάλαμο (πολλές φορές όλα στην ίδια ένταση).

Μέχρι το φετινό In Dream μεσολάβησε βέβαια και το The Weight of Your Love, το οποίο είχε την τύχη να έχει τραγούδια όπως το The Sting, Τwo Hearted Spider και The Phone Book καθώς επίσης και να βγει περίπου στο ίδιο διάστημα με το Opposites των Biffy Clyro οπότε η μετριότητά του πέρασε λίγο στα ψιλά. Επίσης, καινούρια ομάδα, έφυγε ο κιθαρίστας, ήρθαν να τον αναπληρώσουν δύο νέοι, δικαιολογίες υπήρχαν (αν έχουμε μάθει κάτι τα τελευταία χρόνια είναι ότι όταν από μια ομάδα φεύγει πχ ο Σουάρες ή ο Μπέιλ και έρχονται 3-4 να τον αντικαταστήσουν, μάλλον παίζουμε πιο πολύ με τις πιθανότητες να πιάσει ένας παρά διαλέγουμε με βάση κριτήρια ικανότητας, χαρακτήρα και ποιος θα ταιριάξει περισσότερο με αυτό που έχουμε).

Το πόσο μέτριο ήταν το The Weight of Your Love φάνηκε και από την αλλαγή κατεύθυνσης στο In Dream που πηγαίνει πιο κοντά στο In this Light and on this Evening, το οποίο είναι και το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορώ να κάνω για το In Dream, καθώς πάσχει από τα ίδια ελαττώματα της φετινής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Έχει μια σταθερή βάση από synths, στιβαρή και δεμένη, αλλά παρά το ότι φαίνεται δουλεμένο, είναι βαρετό και δεν παίρνει ρίσκα. Ανά πάσα στιγμή ξέρεις ότι η μπάλα θα πάει στα άκρα (ψηλά ή χαμηλά φωνητικά του Tom Smith) όπου εκεί η πρώτη επιλογή θα είναι μια πάσα δίπλα παρά μια προσωπική ενέργεια. Όπως και η Μάντσεστερ, ξέρεις ότι υπάρχει δυνατότητα για κάτι καλύτερο από αυτό που βλέπεις/ακούς γιατί το έχεις δει ήδη. Το έχουν κάνει στο In this Light and on this Evening (το τραγούδι) που είναι το απόλυτο παράδειγμα αυτού που λείπει από το In Dream: το κρεσέντο στο τέλος, το ξέσπασμα. Τέτοιο πράγμα στο In Dream δεν υπάρχει, με αποτέλεσμα να μπορώ άνετα να συνεχίσω αυτή την παρομοίωση με τη Μάντσεστερ. Όπως κι η Γιουνάιτεντ λοιπόν, δε θα είναι η πρώτη σου επιλογή αν παίζει και κάτι άλλο την ίδια ώρα, αλλά είναι τόσο safe στο πώς αναπτύσσεται που ξέρεις ότι θα φτάσει ψηλά στις διάφορες λίστες. Και στο τέλος θα σου πετάξει μέσα και τον άτεχνο ψηλό Φελαϊνί (Marching Orders στα 8 λεπτά, για όνομα) επιχειρώντας με καμιά γιόμα να πάρει το παιχνίδι. 

Αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ από όλα είναι ότι θα έκανε μια φοβερή ιστορία ως το “Είχαμε γράψει καμία δεκαριά τραγούδια, αλλά το αφήσαμε και ξεκινήσαμε από την αρχή” άλμπουμ τους (μαζί με το ότι το Our Love μου μοιάζει πάρα πολύ με το Smalltown Boy παιγμένο στη μισή ταχύτητα) και το ότι δεν κατάφερε καν να με κρατήσει αρκετά μέχρι να βγάλουν καινούριο οι Biffy Clyro (στόχος μου να τους αναφέρω κάθε φορά που θα γράφω κάτι). Κι αυτό που με ενοχλεί ακόμα περισσότερο είναι ότι θα πάω να τους δω και τα ίδια τραγούδια παιγμένα live από κανονικά όργανα θα είναι απείρως καλύτερα και θα μετανιώσω πιο πολύ για τα προηγούμενα που έγραψα κι από αυτή την παρομοίωση με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (όπως έχει γίνει ήδη με αυτή την εκτέλεση του Life is a Fear)