#19 Archive - Axiom

Ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του 2014.

*και το ιδιαίτερο video clip του.

#20 Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son

Από όλους τους ασημένιους προτιμώ τη Silver Donna.

*και τα Metallic Cloud, Jericho Road δεν τα λες και άσχημα.

Blogovision 2014 - Τα εκτός συναγωνισμού

Αυτή τη χρονιά στο όμορφο μπλογκ μου θα φιλοξενήσω τον Γιάννη για τη συμμετοχή του στην Blogovision. Ήταν και προηγούμενες χρονιές είτε μέσω email είτε μέσω Twitter. Φέτος όμως θα μας τα πει από εδώ.
-Γεια σου Παναγιώτα. Γεια σας παιδιά!

Πριν την τελική εικοσάδα που φυσικά δεν την έχω ετοιμάσει ακόμα, θα πω για τρία άλμπουμ που έμειναν εκτός.

INCURA - INCURA

Οι INCURA σε διάφορα σημεία σε αυτόν τον δίσκο θα θυμίσουν Muse, Pain of Salvation, Coheed and Cambria, A.C.T., Three, My Chemical Romance, Chevelle, The Mars Volta και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, πάντα όμως με έναν απόλυτα δικό τους τρόπο. Ο Kyle Gruninger αλλάζει φωνές από τραγούδι σε τραγούδι ή και μέσα στο ίδιο, τα σόλο μεταλλάσσονται από μέταλ και χαρντ ροκ σε χαοτικά blastbeats και γενικά στα σαράντα λεπτά του δίσκου μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Δυστυχώς για τους κανόνες της Blogovision ο δίσκος βγήκε στον Καναδά το 2013 πριν τους ανακαλύψει η Inside Out και βγάλει το 2014 την Ευρωπαϊκή έκδοση.

Άκου φυσικά το Decide. Αν θες βέβαια πιο χαρακτηριστικά τις εναλλαγές που λέγαμε, άκου το Who You Are. Α, ναι. Οι "MUSE" βρίσκονται στο τέλος του πρώτου λεπτού του I'm Here Waiting.

Universe217 - Ease (EP)

Δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα. Θα ήθελα φυσικά πιο doom ήχο να σκίζει τη γη στα δύο. Αλλά κι αυτό το EP σαν παρένθεση είναι ότι πρέπει και δείχνει πως έχουν την ικανότητα (όχι ότι αμφέβαλλε κανείς) να εξερευνήσουν και άλλα μονοπάτια.

Άκου τα όλα. Τέσσερα είναι.

Pain of Salvation - Falling Home

Μου αρέσει πάρα πολύ όταν ακούω ακουστικές εκδοχές τραγουδιών, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από την ίδια την μπάντα. Όμως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα και αυτό είναι η επιλογή των τραγουδιών. Έχουμε τέσσερα που σχεδόν είναι ήδη ακουστικά, έχουμε δύο από τα χειρότερα τους τραγούδια και έχουμε και δύο διασκευές που προσωπικά τις βρήκα αποτυχημένες (σε άλλους άρεσαν). Οπότε τι μας μένει; Τέσσερα τραγούδια από τα δεκατρία γιατί έχουν και ένα καινούριο.

Άκου τα Spitfall, King of Loss, Stress, Linoleum

Από αύριο το countdown με tag Blogovision2014

Κάρμεν

Ο έρωτας, τρελλό πουλί

που δεν το ημέρεψε κανείς,

κι’ άδικα εσύ τον προσκαλείς,

αν τον βολεύει ν’ αρνηθεί.

Μάταια ικετεύουν ή απειλούν,

ο ένας μιλάει, ο άλλος σιωπά,

μα κάποιον άλλο προτιμώ,

μ΄αρέσει κι’ ας μη μου μιλά,

Ο έρωτας, ο έρωτας…

ο έρωτας, τσιγγάνων γιός,

νόμο δε γνώρισε ποτέ.

Δεν μ’ αγαπάς, μα σ΄αγαπώ

κι’ αν σ’ αγαπώ να φυλαχτείς.

Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει,

μα αυτό, γοργόφτερο πετά,

ο έρωτας πάει, τον περιμένεις,

πια δεν ελπίζεις κι’ είναι εδώ.

Έρχεται γρήγορα και φεύγει,

πετάει κοντά σου και γυρνά.

Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει,

του ξεφεύγεις , μα σε κρατά!

Ήλιος

Βγαίνει ο ήλιος το πρωί και συ γυμνή πάλι εκεί

ψάχνω κάποια μουσική που ίσως κάπως να σου μοιάζει

ψάχνω κάτι για να βρω μήπως μπορέσω και σου πω

πως η νύχτα δεν περνά όταν μακριά σου σκοτεινιάζει

μα η ανάμνηση αυτή με ξεπερνάει τις νύχτες που έρχεται στο μυαλό

και το φως σου το σκοτάδι σπάει auf wiedersehen my love

στο φεγγάρι μια ρωγμή εγώ εδώ και συ εκεί

έχει νόημα η ζωή όταν στα μάτια σου αρχίζει

έχει νόημα το πρωί που δεν υπάρχει επιστροφή

όταν ο ήλιος έχει βγει και το φεγγάρι δε γυρίζει

μα η ανάμνηση αυτή με ξεπερνάει τις νύχτες που έρχεται στο μυαλό

και το φως σου το σκοτάδι σπάει auf wiedersehen my love

 Δημήτρης Καλαϊτζόπουλους (Los Mujeros)

Η Θάλασσα

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.

Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους --

μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια

Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα

Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

χίλιοι τὴ χαίρονται -- ἕνας τὴν πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ

Το παντζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό.

Το κρεμμύδι έχει τόσες σελίδες όσο το Πόλεμος και Ειρήνη και καθεμιά τους είναι αρκετά αψιά για να κάνει ακόμα κι έναν δυνατό άντρα να δακρύσει, αλλά όσες οι φιλντισένιες περγαμηνές του κρεμμυδιού καθώς και ο πράσινος κεντριστικός σελιδοδείκτης του γρήγορα απανθρακώνονται από τα στομαχικά υγρά και τα βακτηρίδια των εντέρων.

Μόνο το παντζάρι εγκαταλείπει το σώμα με το ίδιο χρώμα που είχε όταν έμπαινε σ΄ αυτό.

Τα παντζάρια που τρώγονται στο δείπνο, όταν έρθει το πρωί, γεμίζουν τη λεκάνη της τουαλέτας με κοκκινόψαρα που η απόχρωσή τους πιστοποιεί τη χρωματική ασυλία του παντζαριού από τα παντοδύναμα χωνευτικά οξέα και τα αεικίνητα μικρόβια, που μπορούν να μετατρέψουν την πιο κόκκινη πιπεριά, το πιο πορτοκαλί καρότο και το πιο πράσινο κολοκύθι σε μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.

Όταν γεννιόμαστε, είμαστε κοκκινοπρόσωποι, στρογγυλοί, έντονοι και αγνοί.

Μέσα μας καίει η πορφυρή φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης.

Βαθμιαία, όμως, καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές, καταπινόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από τις κακές συνήθειες και την ηλικία.

Κι όταν πια μας έχουν μηρυκάσει και χωνέψει αυτά τα έξι στομάχια, βγαίνουμε από μέσα τους σαν μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.

Το δίδαγμα, λοιπόν του παντζαριού είναι το εξής:

Διατηρείστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας, την έμφυτη ροζ μαγεία σας, ειδάλλως θα καταλήξετε καφέ.

Έτσι και καταλήξετε καφέ, ξέρετε τι σας περιμένει: καφές, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, τσαρλατάνοι, ψυχοσωτήρες…

Το Άρωμα του Ονείρου, Tom Robbins