Διασκέδαση (δεύτερο μέρος)

Κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει είναι ότι πολλοί νέοι δεν διασκεδάζουν όταν πάνε "εκεί που πας για να διασκεδάσεις". Προσπαθούν όμως. Το εκβιάζουν. Πηγαίνουν στα clubs φορώντας τα καλά τους ρούχα (τα ρούχα φοράνε αυτούς πιο συχνά) και κάθονται. Κάποιοι δεν χορεύουν γιατί δεν τους βγαίνει, κάποιοι γιατί ντρέπονται και κάποιοι απλά προσποιούνται ότι χορεύουν. Τους πρώτους τους καταλαβαίνω. Στον καθένα βγαίνει ο χορός από μέσα του με άλλον τρόπο. Σε εμένα για παράδειγμα βγαίνει με αυτό και με αυτό. Το να χορέψω με την Rihanna ή όποια άλλη θεωρείται χορευτική δεν θα βγει από μέσα μου. Θα είναι προσποιητό όπως είναι προσποιητό όταν αυτή που ακούει Rihanna κάνει headbanging σε ένα metal κομμάτι. Κάτι τέτοιο δεν θέλω να το κάνω εγώ. Αυτούς που προσποιούνται τους λυπάμαι. Γι' αυτούς που ντρέπονται στεναχωριέμαι.
Το θέμα είναι γιατί πηγαίνουν αν δεν τους διασκεδάζει; Μία απάντηση είναι για την παρέα αλλά και με αυτό δεν συμφωνώ απόλυτα. Δεν θα περάσεις καλά οπουδήποτε αν η παρέα είναι καλή. Στο κλαμπ, στον κινηματογράφο, στη συναυλία δεν εξαρτάται το πώς πέρασες από την παρέα γιατί ουσιαστικά δεν μιλάς και πολύ. Είτε θα χορεύεις, είτε θα βλέπεις την ταινία, είτε θα βλέπεις το συγκρότημα και θα τραγουδάς. Με την παρέα θα περάσεις καλά σε ένα σπίτι, σε μία καφετέρια, σε ένα παγκάκι κ.α. Μια δεύτερη απάντηση στο γιατί πηγαίνουν είναι για να γνωρίσουν κάποιον αλλά δεν θα το αναλύσω αυτό.

Άλλο μέρος είναι οι συναυλίες. Εκεί υπάρχουν οι καθιστοί και οι όρθιοι. Στους όρθιους πάλι οι περισσότεροι προσποιούνται. Μπορεί να διασκεδάζουν ακουστικά αλλά δεν διασκεδάζουν στα αλήθεια με ένα ψεύτικο χοροπηδητό και ένα παλαμάκι. Το κάνουν απλά επειδή το κάνουν και οι υπόλοιποι. Δεν πάνε όμως στους καθιστούς. Στην επόμενη συναυλία θα είναι πάλι στους όρθιους και μπορεί και να παραπονεθούν για κάποιον που χτυπιέται έντονα. Εδώ βέβαια υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο. Η τιμή του εισιτηρίου που δεν είναι παντού ίδια και το πού θα θέλει η υπόλοιπη παρέα. Αλλά και πάλι γιατί εκβιάζεις τις κινήσεις σου όταν σηκώνεις το χέρι ψηλά; Αν τη νιώθεις τη μουσική με κλειστά τα μάτια και κάτω το κεφάλι απλά κάτσε έτσι και απόλαυσε την. Μη προσπαθείς να διασκεδάσεις με τρόπο που δε σου βγαίνει απλά επειδή βλέπεις ότι άλλοι όντως διασκεδάζουν έτσι. Και φυσικά προς Θεού, μη βγάζεις βίντεο.

Σκεφτόμουν να γράψω περισσότερα, γι' αυτό και έσπασε στα δύο το ποστ αλλά τελικά θα μείνω σε αυτά. Δεν είναι ότι θα απογοητεύσω και κανέναν. Λολ.

Διασκέδαση (ένα ποστ διαφορετικό από τα άλλα)

Το σημερινό ποστ θα είναι διαφορετικό από τα άλλα. Θα ξεπεράσει κατά πολύ τον μέσο όρο των πέντε σειρών. Θα γράψω για πολλά και θα γράψω χωρίς συνοχή γιατί θα το γράφω όπως το σκέφτομαι.

Αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά που αναφέρω κάτι από τη ζωή μου έτσι συγκεκριμένα. Μπορεί και να το ξανάκανα. Δεν θυμάμαι. Δεν το κάνω γιατί όσο κι αν μου αρέσει να τα λέω και μου φαίνονται ενδιαφέροντα, δεν έχω καμία όρεξη να διαβάζω άλλα μπλογκς τέτοιου χαρακτήρα (πλην αυτού) και πιστεύω το ίδιο θα ισχύει και για τους άλλους αν και εδώ που τα λέμε υπάρχουν πολλά τέτοια μπλογκς με 700 μέλη και 200 σχόλια ανά ποστ.

Τις προάλλες λοιπόν μέσω δύο ατόμων που έχω συχνές επαφές, βγήκα για καφέ με κάποια παιδιά για πρώτη φορά. Τους ήξερα όλους από το λύκειο αλλά τίποτα παραπάνω. Για κάποιους δεν ήξερα και το όνομά τους. Γενικά όμως δεν είμαι άτομο που συγκρατεί ονόματα. Από την άλλη θυμάμαι πρόσωπα όπως είπα και εδώ.

Αυτό που παρατήρησα είναι το πόσο εκτός ήμουν από άποψη κουλτούρας. Το πρώτο πράγμα που έκαναν μόλις ήρθαν, ήταν να συνδεθούν στο WiFi. Τον κωδικό τον ήξεραν ήδη! Ειδικά ένα άτομο, η Α., πέρασε όλη τη βραδιά, σοβαρά όλη τη βραδιά χωρίς να υπερβάλλω, με το κινητό στο χέρι. Το πιο τραγικό στην όλη εικόνα ήταν το πόσο κοντά το είχε στο πρόσωπο της. Σε ένα σημείο μόνο, στο τέλος, το άφησε κι εγώ τρόμαξα, λέω χάλασε; τέλειωσε η μπαταρία; τι έγινε; και πριν προλάβω να καταλάβω το ξαναέπιασε. Μάλιστα ακόμη και όταν φύγαμε και περπατούσαμε, ήταν πάλι με το κινητό ακόμη και χωρίς WiFi. Δηλαδή αυτό το κορίτσι είπε ότι θα βγει έξω για καφέ, ντύθηκε στολίστηκε (γιατί όντως ντύθηκε και στολίστηκε) για να κάθεται τελικά σε ένα σκαμπό χαζεύοντας στο facebook. Πάλι καλά που δεν είπε στο τέλος κανένα "Χάρηκα που τα είπαμε. Πότε θα ξαναβγούμε;". Φαντάζομαι να μιλάει με κάποιον στο τσατ για ώρα, να της λέει "Τι κάνεις τώρα;" και αυτή να απαντάει ότι έχει βγει έξω για καφέ.

Ένα άλλο θέμα της βραδιάς ήταν αυτό με το check-in. Θα κάνουμε; Ποιος θα το κάνει; Με ποια σειρά θα μπουν τα ονόματα; Πότε να το κάνουμε για να το δουν περισσότεροι; Τι θα γράψουμε από δίπλα; Πώς θα μαζέψουμε πιο πολλά λάικς; Οκ, προφανώς δεν έγιναν στα αλήθεια αυτές οι ερωτήσεις εκτός από τις δύο πρώτες. Αλλά ακόμα και αυτές μου αρκούν. Γιατί να κάνει κάποιος τσεκ ιν επειδή βγήκε για καφέ; Ποιος ο λόγος; Έχει την ανάγκη να δείξει ότι περνάει ωραία; (ακόμα κι αν πέρασε τελικά όλη την ώρα με το κινητό) Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον λόγο αλλά ούτε πιστεύω ότι γίνεται γι' αυτό. Τι είναι; Μόδα; Μάλλον. Τελικά έγινε το τσεκ ιν αλλά χωρίς εμένα μέσα γιατί δεν τους έχω φίλους στο φέισμπουκ. :) Εδώ να αναφέρω ότι παλιότερα είχα κάνει αυτό το πολλ αλλά μάλλον ήταν συγκεκριμένο το δείγμα ανθρώπων που ψήφισε.

Και πάμε στις φωτογραφίες. Μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες. Οι φυσικές φωτογραφίες. Όταν δεν ξέρεις ότι σε βγάζουν. Με χαμόγελο από γέλιο και όχι με χαμόγελο στημένο. Αυτές που δείχνουν πώς περνάς στα αλήθεια και όταν τις κοιτάς σε κάνουν να θυμάσαι τις στιγμές. Καταλαβαίνω και τις άλλες βέβαια. Μπορεί να έχεις ανασφάλειες και να θέλεις να βγεις όμορφη (μάλλον πλαστική), μπορεί να θέλεις να την κορνιζώσεις (πάλι θα προτιμούσα μια φυσική εγώ), μπορεί άλλος λόγος. Δεν ξέρω. Την Τρίτη όμως άκουσα την παρακάτω πρόταση κατά λέξη. "Να βγάλουμε και φωτογραφίες να τις ανεβάσουμε στο Facebook". Όχι να βγούμε φωτογραφίες για να σε έχω να σε βλέπω και μετά ίσως βάλω καμιά ως φώτο προφίλ ή ως εξώφυλλο. Να βγούμε φωτογραφίες για να μαζέψουμε likes και να δείξουμε ότι διασκεδάζουμε (μάλλον, πάλι δεν ξέρω). Τελικά βγήκαν και οι φωτογραφίες, με εμένα πάλι εκτός, και ανέβηκαν και επί τόπου. Ακολούθησε ένα σκηνικό που από τη μία με ξενέρωνε και από την άλλη με διασκέδαζε. Είχαν όλοι τα κινητά τους και ήταν στο φεισμπουκ για να δουν τα σχόλια και τα likes. Ήταν δίπλα στο ίδιο τραπέζι και μιλούσαν μέσω φέισμπουκ.

Και αυτή ήταν η βραδιά. Βγήκαν έξω, μίλησαν στο φέισμπουκ με άλλα άτομα που ήταν σπίτια τους ή ποιος ξέρει; μπορεί να ήταν κι αυτοί για καφέ, μίλησαν λίγο μεταξύ τους, βγάλανε φωτογραφίες και τις ανέβασαν στο φέισμπουκ (Υay!) μέχρι που γύρισαν σπίτια τους. Αυτή ήταν η διασκέδαση τους γιατί όντως διασκέδασαν. Φαινόταν. Ίσως μόνο η Α. να μην κατάλαβε και πολλά αλλά οκ. Κι εγώ παρότι δεν ταίριαζα, αν εξαιρέσουμε ένα σημείο πέρασα πολύ καλά. Αφενός γιατί ήμουν με ένα άτομο που υπερλατρεύω και ένα που περνάω καλά και αφετέρου για όλα αυτά που σκεφτόμουν από μέσα μου καθώς έβλεπα τους υπόλοιπους.

Έτσι θα 'πρεπε να 'ναι παντού.

Φεύγουμε τελείως από προχθές αλλά μένουμε στο θέμα διασκέδαση. Ή να το γράψω στο επόμενο ποστ. Έτσι θα κάνω.

Ελένη

Σου αρέσουν οι Portishead;

Seven Months

ε, τότε γιατί δεν ακούς και τους Sequence Theory Project;

Civilization Collapse

Κατέβασες και τα δύο τους άλμπουμ στην τιμή που εσύ όρισες (από 0 μέχρι όσο θέλεις) από το πάνω λινκ και έχεις ερωτευτεί την αισθητική της μπάντας στο Κύτταρα και το πιάνο στο τέλος του Dream on a Bike; Τραγουδάς το Angel's Lullaby σε τρεις γλώσσες και κουνιέσαι στον ρυθμό του Choco Choco; Ακόμα έχεις στα αυτιά σου τα εφέ του Toyland και η φωνή της Μελεντίνης στο Silence και στο It's Time έχει κολλήσει στο κεφάλι σου; 

ε, τότε γιατί δεν ακούς και το προσωπικό της άλμπουμ;

AiRa (The Clown Girl)

Με τα στάνταρ που είχες και με αυτά που πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει, στην αρχή το θεώρησες αδύναμο στις φωνητικές μελωδίες αλλά τελικά μαγεύτηκες απ' την όλη ατμόσφαιρα από βιολί, φαγκότο και theremin; Φυσικά λάτρεψες το παιχνιδιάρισμα στο Cynical Circus, το καμπαρέ The Desert Inside και το στοιχειωτικό The Question;

ε, τότε γιατί δεν ακούς και τις CocoRosie;

 

Child Bride

Δεν μπορείς να αρχίσεις την μέρα σου χωρίς να ακούσεις το πιανάκι στο The Moon asked the Crow; Ακούς στον ύπνο σου τα Harmless Monster και After the Afterlife; Άκουσες αμέτρητες φορές σερί το Beautiful Boyz στην εκτέλεση με τον Antony Hegarty την πρώτη φορά που το έμαθες;

ε, τότε γιατί δεν ακούς και Antony and the Johnsons;

 

Man is the Baby

Σε σήκωσε από την καρέκλα με την δύναμη της φωνής του στο Hitler in My Heart και στο Twilight; Σε έκανε λιώμα όταν σπάραζε σαν πληγωμένο λιοντάρι στο Hope There's Someone και στο Her Eyes Are Underneath The Ground; Τραγουδάς στον δρόμο τα Daylight and the Sun και River of Sorrow;

ε, μη πάμε και στην Chelsea Wolfe γιατί δεν θα τελειώσει ποτέ η διαδρομή που λέγαμε.

Ανασφάλειες (ξανά)

Πάντως θα ήταν πολύ πιο ωραία αν έβλεπες τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια της γιαγιάς σου.

Ανασφάλειες

Σε ξέρω από το Facebook

Βλέπω πρόσωπα στον δρόμο που κάτι μου θυμίζουν. Προσπαθώ να θυμηθώ από που τους ξέρω και καταλήγω ότι τους ξέρω από το Facebook. Δεν τους έχω μιλήσει ποτέ, δεν τους έχω φίλους, απλά έχω δει το πρόσωπό τους στο timeline μου σε φωτογραφίες φίλων μου. Κι όλα αυτά εγώ που έχω στο facebook 13 φίλους και δεν κάθομαι να κοιτάω ξένα προφίλ. Σκεφτείτε άλλους που έχουν πάνω από 500 φίλους, κοιτάνε κάθε φωτογραφία, κάνουν στόκινγκ σε κάθε γκόμενα κλπ.

Big Emotions

Ένα πολύ καλό παράδειγμα για το από πάνω, είναι οι παρακάτω στίχοι.

And now, though you’re not here, I can still feel your hand

And now, though you’re not here, I can still smell your hair

And now, though you’re not here, I can see your eyes

And now, though you’re not here, I can taste the spit

That shines on your lips that you were licking

The first time we kissed

All this thinking

I can’t shut off…my head..

And now, and now, I thin 

k about the insects

And now, I think about the worms

And now, and now, I think about the dirt

And now, I think about the hurt

That you never showed

On the outside

Screamed what controls the pain in the night skies

And I can’t shut off my head…

And now, can not hear, frightened of the sunset

It’s a silent explosion, happening at the end of the world

Everything pulls itself toward the end

And every cloud makes the shape and resembles your face

Oh, I see your face

Don’t need to remember

I can always see your face

Now I surrender

Cause I can’t shut off…my head…

And now, when I look up at the stars

I don’t really see the stars

All I see is the dark

And now I see how everything turns dark

And the light only lasts for a little while

And we’re all light that’s going somewhere

I can still see the light that shines through your hair

Cause I can’t shut off…my head…

And now, that you’re not here, I keep seeing a ghost

Everyone, I see, disappears

Everywhere, I go, I see your ghost

Everywhere I see your face in the crowd

The things we can’t see

We just keep looking (laugh)

The things have died

Somehow just keep living

Cause I can’t shut off….my head…

And now, there’s a soundless sound

And now, there’s a humless hum

And now, there’s an electric raindrop

That fills up this little paper cup

That flows on from now…until forever

Searching for why there’s a God and Heaven

Cause I can’t shut off…my head…

And now, that you’re not here, the seconds are forever

And now, a minute is not a minute

And now, an hour is not an hour

And now, my power has no power

Cause time just destroys, and bells keep ringing

The leaves from the trees

Keep falling and spinning

And I can’t shut off…my head…

And now there’s a wave and shadows moving

And sometimes the sun imitates the moon

The waves, the waves of the dark move in the afternoon

Evening sky overcomes you

So fixed to the dawn

A new day is breaking

And I shut my eyes

The moons is waiting

Cause I can’t shut off…my head…

The Flaming Lips - 7 Skies H3 

Άλλο ένα ουσιώδες ποστ

Πάντα κοιμάμαι μπρούμυτα και συνήθως έχω το ένα χέρι κάτω από το μαξιλάρι. Υπάρχουν κάποιες μέρες όμως που απλά δεν μπορείς να κοιμηθείς. Δεν σε πιάνει ύπνος με τίποτα.

και αρχίζεις να προσπαθείς όλες τις πιθανές και απίθανες στάσεις και θέσεις μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Αλλά φυσικά πάλι δεν καταφέρνεις κάτι, γι' αυτό εγώ λέω πάντα στον εαυτό μου εκείνες τις ώρες: "Ποιον κοροϊδεύεις ρε Γιώτα; Αφού δεν πρόκειται να σε πάρει ο ύπνος ανάσκελα. Μόνο μπρούμυτα κοιμάσαι και μάλιστα η αρχή του ύπνου γίνεται πάντα από την αριστερή πλευρά." και έτσι λύνεται το πρόβλημα αϋπνίας.

Χθες βέβαια κάτι τέτοιο δεν συνέβη καθώς έπεσα για ύπνο στις τρεις και τελικά κοιμήθηκα στις εφτά.